اسمش هر چه باشد، چه فرقی می کند؟ چه فرقی می کرد اسمش چه باشد؟ او را هر طور صدا می کردی، جواب می داد  نه با کلام که با حرکات سر و دست و گردن و با چرخاندن چشم در کاسه خانه و حتا با نی نی نگاه! پس چه فرقی می کرد صدایش کنم « پریوش » یا « مهدخت » یا « حسنیه » یا ...؟

از اساس اسمها را برای این از آسمان نازل کرده اند که « حوری » به جای « پری » جواب ندهد و او گویی به عوض عالم و آدم جوابگو بود. من این را وقتی فهمیدم که ناگهان آوار شد توی اتاق و تا به خودم بیایم نشسته بود روبرویم؛ با نگاهی که طلبکاری اولین معنایش بود. آن روزها به تبعیدی خود خواسته، در شهر کرمان بودم و دفتر کارم در زیباترین و قدیمی ترین بنای شهر بود. ما آنجا شیخ سیه چرده ی آرامی داشتیم که ذی لباس طلبگی، عارفی همه چیز دان بود؛ اما بی ادعا. بعدها او برای این نگاه، معناهای دیگری هم پیدا کرد؛ اما من به حکم تجربه می گویم او طلب بزرگی از عالم و آدم داشت. او گرگ یوسف ندریده ی ماجرای« زلیخا » بود! و من نمی دانستم چطور می شود این را به آن خیل ترنج به دست نچ نچ کن، حالی کرد؟ من نمی گویم٬ این را همه ی داستان های بعد از زلیخا می گویند که خود یوسف هم تا همین اواخر فکر می کرد پیراهنش را او چاک کرده است ! یادش به خیر مادرم اینطور وقتها می گفت : "کس پیرهن ندوخت که آخر قبا نکرد !". در مخیله ی مادرم هر پیراهنی لاجرم یک روز باید قبا می شد!

حالا از آن روز چند سالی می گذرد. بسیاری از آدم های آن وقت ها، چیزی از « حورا » یا «زهره » به یاد ندارند. فقط این منم که می دانم وقتی قرص ماه کامل است، وقتی پلنگ ها به آسمان پنجه نشان می دهند و رعد وبرق به یال کوه ها می پیچد، « پریوش » می زند به سیم آخر!